• | | |

    Open de deur naar jezelf

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

     

    Van Albertine Richaerts kreeg ik het volgende bericht over het retraite-weekend dat Albertine in december 2016 aanbiedt.

    Ik weet uit ervaring hoe heerlijk dit retraite-weekend van Albertine is.
    Van harte aanbevolen dus!

    Woon je in Zuid Nederland of België?
    Dan nodig ik je zeker uit gebruik te maken van deze mogelijkheid in de heuvels van Zuid Limburg.
    Open de deur naar jezelf!

    PS:
    Dit retraite-weekend is niet specifiek bedoeld voor Verlaat Verdriet-ers.
    Iedereen kan aan dit weekend meedoen.
    Neem dus gerust je vriend/vriendin/partner/collega mee!

    Lieve mensen,

    Alweer voor de vierde keer met een groep naar het klooster in Wahlwiller.. in het mooie Zuid-Limburgse heuvelland..
    Een plek waar ik, zodra ik binnenkom, rust en stilte voel die als een warme deken over me heen valt.

    De liefdevolle zorg en aandacht van de zusters en de vrijheid die men mij biedt om mijn eigen programma te doen; in volledig vertrouwen, zonder vragen, zonder mitsen en maren.
    Dan neem ik het gedateerde meubilair graag op de koop toe!

    Wil je het weekend vóór Kerstmis (16-18 december 2016)
    tijd maken voor jezelf,
    het leven van alledag even buiten sluiten,
    de stilte opzoeken,
    de rust en/of de onrust in jezelf vinden,
    voelen wat jij nodig hebt,
    ontspannen,
    stilstaan
    en in beweging komen
    en niet hoeven koken of afwassen 😉
    alleen maar goed zorgen voor jezelf?

    Open de deur naar jezelf en lees verderop in dit bericht het programma.

    De kosten zijn € 215,- inclusief verblijf, alle maaltijden en lessen.
    Ervaring met yoga en meditatie is niet nodig.

    De ochtenden en de maaltijden zijn in stilte en na 21.30 uur is er stilte.
    Er zijn 1- en 2-persoons kamers.

    Aanmelding liefst per mail, deelname op volgorde van aanmelding (max. 14 personen).

    Mocht je nog vragen hebben, mail of bel me gerust.

    Ik verheug me,
    lieve groet, Albertine

    Programma

    Yoga – meditatie – en stilteweekend
    in het Arnold Janssen klooster te Wahlwiller

    Als je het leven van alledag buitensluit
    open je de deur naar jezelf

    vrijdag 16 december 2016
    . 15 uur:
    ontvangst met koffie / thee, kamers verdelen en rondleiding
    . 16 uur:
    kennismaking en toelichting op programma
    . 17.45 uur:
    broodmaaltijd
    . 20 uur:
    yoga-meditatie

    zaterdag 17 december 2016
    . 7 uur:
    meditatie
    . 8 uur:
    ontbijt
    . 10.30 uur:
    yoga
    . 12 uur:
    warme maaltijd
    . 16 uur:
    yoga en stress-reducerende oefeningen
    . 17.45 uur:
    broodmaaltijd
    . 20 uur:
    yoga-meditatie

    zondag 18 december  2016
    7 uur:
    meditatie
    . 8 uur:
    ontbijt
    . 8.45 uur:
    stiltewandeling naar abdij St. Benedictusberg (Mamelis)
    korte meditatie in de crypte
    .12 uur:
    warme maaltijd
    .14.00 uur:
    yoga-meditatie- afsluiting
    .15.00 – 15.30 uur:
    koffie/ thee

  • | | | | | | | | | | | |

    Symposium ZEER

    DoorTitia Liese

    Verlaat Verdriet-symposium ZEER

    VOOR WIE

    • Verloor je in je jeugd je ouder(s) door overlijden?
    • Vraag je je regelmatig af waarom je bent zoals je bent en doet zoals je doet?
    • Wil je meer weten over de levenslange invloed van het vroege verlies van een ouder?

    Symposium ZEER is op 13 mei 2017 voor jou de plaats om te zijn!

    • Ben je op zoek naar herkenning bij ervaringsgenoten?
    • Verlang je naar erkenning van de invloed van het vroege verlies van je ouder(s) op jou en op je leven?
    • Wil je gebruik maken van de mogelijkheid te delen met ervaringsgenoten?

    Symposium ZEER biedt je alle gelegenheid ervaringsgenoten te ontmoeten!

    • Wil je nieuwe stappen zetten in jouw verlate rouwproces?
    • Ben je er benieuwd naar hoe mede-Verlaat Verdriet-ers hun veranderkracht hebben ingezet?
    • Wil je van dichtbij meemaken wat veranderkracht je mede-Verlaat Verdriet-ers heeft gebracht?

    Symposium ZEER helpt je verder in je proces!

    Lees meer

    Lees meer over symposium ZEER

  • | | | | | | | |

    Schuld en boete

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    ‘Het lijkt wel of ik mezelf in een constante staat van ongenoegen houd.’
    Het is lang geleden dat ik me dit realiseerde.
    Voor mij al sinds lang geen realiteit meer in mijn dagelijkse leven van nu. Toch kwam het bij me op in een gesprek dat ik kort geleden had met een Verlaat Verdriet-ster (nu rond de 40, 10 toen ze haar moeder verloor na een lange ziekte-tijd).
    Deze Verlaat Verdriet-ster vertelde over haar neiging om altijd (belangrijke) zaken uit te stellen.
    En zichzelf al die uitstel-tijd te kwellen met de voortdurende wetenschap: ‘Ik moet iets doen.’
    ‘Ik moet mijn beloften nakomen.’
    ‘Ik moet mijn afspraken nakomen.’
    ‘Ik moet mij plicht doen.’
    Toch doet ze het niet.
    Ze stelt het uit.
    En uit.
    En uit.
    Terwijl ze zich er 24 uur van de dag van bewust is.
    ‘Ik moet iets doen.’
    Ze doet het niet.
    En kwelt zichzelf.

    Vicieuze cirkel

    Wat heb ik het zelf ook gekend: deze vicieuze cirkel van schuld.
    Van tekort schieten.
    Van schaamte.
    Van boete.
    Van straf.
    Wat heb ik het gekend: deze zelfondermijnende cirkel van schuld en boete.
    Maar
    Niet alleen wij beiden.
    Deze vicieuze cirkel hoor ik vaak.
    Van heel veel andere Verlaat Verdriet-ers.

    Verwijtbaar

    ‘Ik weet heel goed wat ik doe’, vertelt de Verlaat Verdriet-ster.
    ‘Ik ben me ervan bewust, dat ik steeds weer in het onzichtbaar-zijn kruip.
    Door me schuldig te voelen.
    Door me machteloos te voelen.
    Door te denken: ik ben het niet waard om er te zijn.
    Door verwijtbaar tekort te schieten.
    Door me in mezelf terug te trekken.
    Door me onbereikbaar te maken voor andere mensen.
    Door het daardoor nog erger te maken.
    Door mezelf te straffen voor iets wat ik ook gewoon had kunnen doen’ 

    Negatieve identiteit

    ‘Ik ben in een negatieve identiteit gestapt na het verlies van mijn moeder’, realiseerde ik me lang geleden.
    ‘Wat raar, dat geen enkele van de therapeuten die ik – als volwassene! – heb gehad dit heeft gezien.
    Dat geen enkele therapeut met dat gegeven aan het werk is gegaan.’

    In mijn blog van 22 juni j.l. schreef ik over die jas.
    Die oude mottige jas.
    Mag die uit?
    Kan die uit?
    Die jas van de negatieve identiteit is een heel hardnekkige jas.
    En toch kan ook die jas uit!

    Marlene Dumas

    Het schilderij dat ik als beeld heb gebruikt, is een schilderij van Marlene Dumas  

  • | | | | | | | | | | |

    Sterretje

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

    Hemel

    Vroeger, nog niet zo heel lang geleden, gingen vaders en moeders naar de hemel. Die gedachte zat in de Nederlandse en Belgische – christelijke – cultuur verankerd. Kinderen die in gezinnen groot werden waar deze gedachte werd aangehangen, kregen de boodschap mee: Mama/papa is nu bij onze lieve heer en heeft het daar goed. (Wat overigens niet zo’n heel fijne mededeling was voor kinderen die zelf in een ellendige situatie achter bleven. Maar allà, wie stond daar nou bij stil?!).

    Reïncarneren

    In onze tijd is de reïncarnatie-gedachte in toenemende mate populair geworden. Een gedachte die veel minder ingebed is in onze oorspronkelijke Nederlandse en Belgische cultuur. We denken het, inmiddels tamelijk collectief, maar hebben daar eigenlijk nog niet een beelden- en symbolentaal voor die een plaats heeft gekregen binnen de in Nederland en België overgeleverde manier van denken over leven, sterven en dood.

    In mijn blog van 10 juni 2016 De schone slaapster schreef ik over de eerlijkheid die we tegenwoordig betrachten (proberen te betrachten) als we kinderen vertellen over de dood.
    Over overlijden.
    Over overlijden en dood van moeders en vaders.

    Kinderen

    Kinderen zijn in grote mate afhankelijk van de ideeën die hun ouders hebben over sterven, en een eventueel hiernamaals. Het zijn de ideeën en de verhalen van hun ouders, die de ideeën en gevoelens van kinderen (mee) vorm geven. En die ouders zijn weer in grote mate beïnvloed door de ideeën over leven en sterven in hun tijd, in hun familie, in hun gemeenschap, in hun land.
    Hoe vertel je kinderen over reïncarneren?
    Over reïncarnatie?
    Wat denken we zelf eigenlijk echt over reïncarneren en reïncarnatie?

    Sterretje

    We moeten eerlijk zijn tegen kinderen.
    Maar hoe eerlijk zijn we?
    Mama is nu een sterretje. Als je s’avonds naar de hemel kijkt, dan kun je mama altijd zien. (Papa’s ook??).
    Wat doen we, als we tegen kinderen zeggen: Mama is nu een sterretje?
    Proberen we dan een kind te helpen de verbinding met de mama die er niet meer is levend(ig) te houden?
    Of hebben we toch weer een weg gevonden om de dood (een beetje) te ontkennen?
    Ik weet het niet, maar vraag het me vaak af.