• | | | | | | | | |

    Ik wil erbij zijn!

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Wie ik ook vertel over onze plannen voor het Verlaat Verdriet-symposium, de glossy en de schrijfwedstrijd: unaniem wordt er enthousiast op gereageerd. ‘Wat een gaaf plan. Ik wil erbij zijn’

    Enthousiasme voor het Verlaat Verdriet-symposium

    Wij: Carin, Joke, Maria, Mary en ik bevinden ons op dit moment nog in de voorbereidende fase, maar wat een enthousiasme ervaar ik als ik vertel over de plannen die we aan het maken zijn voor het Verlaat Verdriet-symposium en alles wat we daar rondom heen willen organiseren!

    Ook voor jou

    En wat vind ik het leuk jou – als Verlaat Verdriet-er –  daar nu deelgenoot van te maken. Ook al kunnen we op dit moment nog niet heel erg concreet zijn over datum en invulling (dat komt, naar ik hoop en verwacht, na onze volgende bijeenkomst op 17 maart a.s.).
    Want: ook voor jou organiseren we dit symposium!

    Hulp en ondersteuning

    Deelnemers aan de workshops en andere activiteiten: ze bieden hun diensten ten behoeve van dit symposium aan.
    L. heeft een prachtig idee voor een film;
    J. hoort van dit plan en geeft al snel aan: ‘Mooi plan – ga ik over nadenken’.
    S. biedt aan ons te ondersteunen bij de PR via de social media;
    E. biedt haar grote kennis aan van LinkedIn. Bovendien zegt ze: ‘Ik heb veel ervaring met fondswerving. Laat weten waar ik jullie in kan helpen. Dit symposium moet er komen’;
    C. duikt meteen in haar adressenlijst voor PR via de media. Laat maar weten als je meer van me nodig hebt;
    J. biedt meteen aan: als je behoefte hebt om te sparren – ‘We rijden allebei de helft om elkaar te ontmoeten. Ik help je graag.’ J. heeft een kleine twintig jaar geleden het boekje ‘Is mama nu een engel’ gemaakt. ‘Het is er nog’, zegt ze. ‘Als je wilt, mag je het gebruiken’;
    M. maakt prachtige illustraties. ‘Tuurlijk wil ik meewerken’, zegt ze meteen.
    E. is meteen bereid plaats te nemen in de jury voor de schrijfwedstrijd. ‘Ik kom naar jullie toe als je me nodig hebt’, zegt ze zonder aarzeling.

    De Verlaat Verdriet-ers die ik vraag om vanuit hun (ervarings)deskundigheid een bijdrage te leveren aan dit symposium hoeven daar niet over na te denken: ‘Doe ik graag’ is de reactie van allemaal.

    Spreken onze plannen je aan?

    Spreken onze plannen je aan?
    Wil jij, als Verlaat Verdriet-er ook jouw deskundigheid inzetten voor dit symposium?
    Laat het ons weten! Mail je aanbod naar symposium@verlaatverdriet.nu

  • | | | | | | | | | | |

    Eva Vriend: De helpende hand

    DoorTitia Liese

    Nieuw boek van historica Eva Vriend : De helpende hand.
    De verborgen geschiedenis van de gezinshulp in Nederland  

    Eva

    Het jeugdtrauma van Eva Vriend (42) laat zich samenvatten in het beeld van een pot koude, donkere thee. Die thee zette haar vader als hij rond een uur of vier even pauze nam van zijn werk op de boerderij. Was Eva nog op school, dan dronk hij vast een kopje en liet daarna de pot op tafel staan. Tegen de tijd dat Eva thuiskwam, was haar vader aan het melken en was de thee koud en zwart. Ze was veertien jaar. Haar moeder was toen vier jaar dood.
    Als ze in de winter thuiskwam en het buiten al donker werd, moest ze zelf thuis de lichten aan doen. Ze zag er de hele fietstocht van school naar huis – zo’n zestien kilometer door de winderige polder – tegenop. Broer Gert en zus Ida waren het huis al uit.

    Eva’s moeder

    Eva’s moeder Ria had in 1978 kanker gekregen. Of ‘k’ zoals ze het zelf noemde – want over de ernst van de ziekte spraken ze thuis niet. Soms, als kinderen op school een opmerking maakten over het hoofddoekje dat Ria droeg om haar kale hoofd te verbergen, merkte Eva dat er iets met haar moeder aan de hand was.

    Artikel NRC

    Lees meer over Eva in het artikel in de NRC van 18 januari 2016 

    De helpende hand

    Wij klampten ons vast aan Tineke
    ISBN 9789460031007

    De verborgen geschiedenis van de gezinszorg in Nederland

    Geboren in de Tweede Wereldoorlog als oudste dochter in een katholiek tuindersgezin, wordt Ria, zoals zoveel meisjes in die tijd, al jong ingezet als steun en toeverlaat in het altijd drukke huishouden. Als om zes uur ’s ochtends de wekker gaat, staat zij op om de kachel op te stoken, boterhammen te smeren en de bedden op te maken. Ze schilt aardappels, lapt de ramen en poetst het koper. Naar school gaan zit er voor haar niet in.

    Maar dan worden in de jaren van wederopbouw duizenden jonge vrouwen en meisjes gerekruteerd als gezinsverzorgsters, om gezinnen in nood te ondersteunen en zo de ontwrichte samenleving te behoeden voor verder moreel verval. Ook Ria besluit in op leiding te gaan en waagt de stap naar Amsterdam.

     

    Eva: ‘Ik word altijd heel boos als mensen zeggen dat kinderen zo veerkrachtig zijn’

  • |

    2016

    DoorTitia Liese

    2016

    Allereerst wil ik graag jou, lezer van mijn blog’s, in alle opzichten een goed 2016 toewensen.
    2016 – Ga er voor!

    2016 in duiken

    Op 30 december j.l. schreef ik de blog Doe ik het? Of doe ik het niet?
    Nou: ik deed het. We deden het, moet ik zeggen.
    ‘Ben je op 1 januari nog op Terschelling? vroeg ik aan Mirjam toen ik haar een paar dagen geleden sprak. ‘Ga je mee het nieuwe jaar in duiken?’ vroeg ik toen ze ‘ja’ zei op m’n vraag.
    ‘Doe ik’ zei ze, na een korte aarzeling.

    Niet onvoorwaardelijk

    Helemaal onvoorwaardelijk was het voor geen van ons beiden.
    Geen storm.
    Geen harde koude wind.
    Geen regen.
    En: graag op een stukje stil strand.

    Perfecte omstandigheden

    Vrijdag 1 januari 2016.
    Mooier kunnen de omstandigheden voor een nieuwjaarsduik niet zijn.
    Mooier voor een nieuwjaarsduik wordt het nooit meer.
    Op deze mooiste Nieuwjaarsdag ooit hebben we ‘het’ gedaan.

    De zon schijnt – en is zelfs al een beetje warm.
    Het is windstil – zelfs de vlag van Heartbreakhotel (Terschelling, aan het strand van Oosterend) hangt helemaal stil langs de stok.
    Opkomend water.
    Rustige zee.
    Mooie golven.
    Mensen die gewoon in het zonnetje op het strand zitten.
    Veel wandelaars. 

    En wij: wij duiken het koude water in.
    Want koud: dat was het toch zeker wel.

    2016 in gedoken

    Hoe dan ook:
    2016 zijn we ingedoken.
    En met plezier!

    PS: de foto’s van ons festijn zijn helaas niet voor publicatie geschikt.

  • | |

    Oh, Oh, december

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    December

    Twintig december 2015 is het vandaag.
    Ruim over de helft van deze, voor veel Verlaat Verdriet-ers, bepaald niet favoriete maand.

    Maand van familiefeesten

    Al sinds begin november (en soms al eerder) word je er zowat mee doodgegooid: de gezelligheid van de decembermaand.
    Gezelligheid….
    Samen met gezin…..
    Samen met familie……
    Samen met vrienden……
    Lachen…
    Genieten….
    Eten…..
    Drinken….
    Vieren…..
    Tips voor gezelligheid……
    Er lijkt geen einde aan te komen.

    Onder de dekens

    ‘Het liefst zou ik eind november onder de dekens kruipen. Ze over m’n hoofd trekken en niet eerder dan begin januari m’n bed weer uit komen.’ Zoveel Verlaat Verdriet-ers heb ik dat in de loop der jaren horen verzuchten. ‘Oh, oh, die december-maand: wat erg toch! 

    Ik kan altijd een lichtje maken

    Ik denk aan m’n eigen (kerstboom)lichtjes. Elk jaar, als de wintertijd in gaat, hang ik ze op. Een trosje kerstboomlichtjes voor het raam in mijn huiskamer. Aan de straatkant. Zichtbaar voor ieder die voor mijn huis langs loopt of rijdt. Elk jaar blijven de lichtjes hangen tot de zomertijd weer ingaat.
    Op sombere dagen – dagen die somber zijn omdat het weer buiten somber is, of op dagen waarop ik zelf wel een lichtje kan gebruiken – steek ik de stekker in het stopcontact en denk daar altijd bij: ‘Ik kan altijd een lichtje maken.’

    Tip

    Haal een trosje kerstboomlichtjes in je huis.
    Hang de lichtjes op, op een plaats vanwaar je niet alleen jezelf licht geeft, maar ook andere mensen.
    Steek de lichtjes aan, op elk moment dat je voelt dat je wel wat licht kunt gebruiken.
    Denk: ‘Ik kan altijd een lichtje maken.’
    Het helpt.
    Echt!