• | | | | | | | | | | | | | |

    Symposium en glossy

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

    Plannen

    Een tijdje geleden schreef ik al over onze plannen: een symposium organiseren, en een bij het symposium behorende glossy uitgeven (Rondom Allerzielen 1, Rondom Allerzielen 2, Rondom Allerzielen 3. Glossy).

    De gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn

    Eergisteren spraken, na vrij lange tijd, Carin en ik elkaar. Binnen vijf minuten zaten we weer even enthousiast te brainstormen als de andere keren dat we samen zaten.
    Ja! We werken toe naar een symposium rondom Allerzielen, dus november 2016.
    Thema van het symposium: Verlaat Verdriet – de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    Symposium

    Dit symposium is in de eerste plaats gebaseerd op ervaring.
    Wij – Verlaat Verdriet-ers zelf – zijn de deskundigen die vorm en inhoud geven aan dit symposium. Veel ruimte daarom voor verlies-ervaringen van Verlaat Verdriet-ers en de gevolgen die het vroege verlies van hun ouder(s) voor hun heeft gehad. Naast de ervaring(en) die ze hebben opgedaan in hun verlate rouwproces.
    Dat betekent bijvoorbeeld, dat we insteken op een aanbod van workshops tijdens dit symposium, waarin (auto)biografisch schrijven en creatief vormgeven een grote plaats in zullen gaan nemen.

    Glossy

    In de aanloop naar het symposium maken we met een aantal heel enthousiaste professionals een glossy. Inhoud en verschijningsdatum van deze glossy moeten nog bepaald gaan worden.

    Bundel

    Was ik toch weer even vergeten hoe het is om met een ondernemende directeur van een drukkerij te praten. Vanzelfsprekend gaan we ook een bundel samenstellen en uitgeven naar aanleiding van dit symposium!

    Concrete stappen

    We zijn weer een aantal concrete stappen verder.
    Wordt vervolgd!

  • | | | | | | | | | | | | | | | |

    Ontroerend goed

    DoorTitia Liese

    Blijken van liefde.
    Vormen van verlangen.
    Uitingen van verdriet.
    In de vele jaren van mijn Verlaat Verdriet-werk heb ik zoveel prachtige vormen van liefde, van verlangen, van verdriet gezien, gehoord en gelezen. Gedichten, liederen, verhalen, schilderijen, foto’s, fotocollage’s, beelden, film, animatie, textiele werkvormen, herinneringsboeken – teveel om op te noemen. Gemaakt door Verlaat Verdriet-ers. Of gemaakt, op verzoek of in opdracht van Verlaat Verdriet-ers.
    Om uiting te geven aan verdriet. Aan verlangen. Aan liefde.
    Verdriet om een verloren leven.
    Verlangen naar leven in plaats van overleven.
    Liefde voor de ouder die er al zo lang niet meer is.

    Dit alles vormgegeven in de meest prachtige, krachtige en ontroerende creatieve vormen die je maar kunt bedenken. 

    Inspiratiebron

    Al lang speelde er in mijn hoofd de gedachte om van deze uitingen een boek te maken. Een boek dat recht doet aan de inspanningen die Verlaat Verdriet-ers zich in veel gevallen (moeten) getroosten als ze met hun verlate rouw aan de slag gaan.
    Een boek ook dat een inspiratiebron kan zijn voor andere Verlaat Verdriet-ers.
    Een boek dus van Verlaat Verdriet-ers voor Verlaat Verdriet-ers.

    Ontroerend goed

    Vanmiddag heb ik de eerste knoop doorgehakt.
    Het ISB-Nummer is aangevraagd.
    De (werk)titel is er: Ontroerend goed.

    Aan het vervolg wordt vanaf nu vorm gegeven.

  • | | | | | | | | |

    Twintig jaar leven, twintig jaar dood

    DoorTitia Liese

    Gisteravond woonde ik, met vriendin J. een workshop bij van ProBook in Zwolle. Vriendin J. verloor twintig jaar geleden haar toen twintig jarige zoon als gevolg van kanker. Om haar zoon te eren, is J. bezig voor familie en vrienden – in eigen beheer – een kleine kroniek uit te geven over zijn leven en zijn dood: Twintig jaar leven, twintig jaar dood.

    ProBook

    ProBook is een binderij in Zwolle, waar je boeken kunt laten maken die je in eigen beheer uitgeeft. Wat je maar wilt aan boek: dik, dun, groot, klein, zachte kaft, harde kaft, kleine oplage (letterlijk vanaf één boek), grote oplage (zoveel je maar wilt).

    Workshop Boek maken

    In de site van ProBook vind je format’s waarmee je je boek vorm kunt geven. Deze format’s kun je gratis downloaden van de site van ProBook. Zo kun je niet alleen de schrijver zijn van je boek, maar ook de vormgever en ook de uitgever.
    Ter ondersteuning van dit proces van vormgeven biedt ProBook workshops in Zwolle aan om je te laten zien hoe het werkt. Zo’n workshop volgden wij gisteravond. En ik kan niet anders zeggen: de investering van tijd en energie zonder meer waard.

    Doen

    Na afloop hebben we samen afgesproken: we gaan het doen. Vriendin J. gaat haar manuscript Twintig jaar leven, twintig jaar dood vormgeven met het format waar we gisteren uitleg over kregen. En ik, ik ga een boek samenstellen over de wording van mijn nieuwe huisje op Terschelling. Heel ander onderwerp, maar wel goed voor ’n boek.

    E-Herinneringsboeken

    Overweeg je een boek samen te stellen om je overleden ouder te gedenken? Je kunt Herinneringsboek Moeder en Herinneringsboek Vader gratis downloaden van de site. Deze conceptboeken helpen je op je verwerk-weg.

  • | | | | | | | | |

    Wat schrijven met je doet!

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Verlaat Verdriet, wegen naar herstel

    Afgelopen donderdag, 17 september 2015, de Verlaat Verdriet-lezing Verlaat Verdriet, wegen naar herstel in Apeldoorn gehouden. Een heel bijzondere avond!

    Rieteke Klaucke: Wat schrijven met je doet!

    Rieteke Klaucke, één van de drie vrouwen die in Apeldoorn de aanstaande Verlaat Verdriet-lotgenotengroep organiseren – en gaan leiden – beet deze avond op mijn verzoek de spits af met haar ervaringsverhaal Wat schrijven met je doet!

    Wat gebeurde er met me?

    ‘Goh dat is wat voor jou!’
    ‘Wat ?’
    ‘Een lezing voor mensen die jong een ouder verloren door de dood!’
    ‘Ha en waar?’
    ‘In de Haag!’
    ‘Da’s mij te ver!  En wie doet dat dan?’
    ‘Titia Liese.’

    Maar.. eerlijk gezegd, mijn nieuwsgierigheid was toch wel gewekt!
    Een blik op het telefoonnummer en ik wist het al, in de buurt! Nunspeet, dat is heel wat dichterbij dan Den Haag.     Bellen dus.

    ‘Met Titia Liese!’
    ‘Met Rieteke Klaucke, ik las ergens dat u een lezing geeft in Den Haag, maar misschien dat u dat ook wat dichterbij doet?’
    ‘N    ee ik bel niet voor echt voor mezelf hoor, ik heb mijn vader zelfs helemaal niet gekend. Is lang geleden al gestorven,1948. Dus nee hoor, niet nodig!’
    ‘Nee, ik bel voor al die leden van ZorgSaam in Apeldoorn waar ik voor werk. Die kunnen wel zo’n lezing gebruiken, 7500 leden. Dat moet gaan lukken, om dat dicht bij huis te organiseren!’
    ‘Oh, en weet je het zeker dat het niet voor jezelf is?’
    ‘Tuurlijk, mevrouw Liese weet ik het zeker.’

    Mevrouw Liese, die kennelijk vaker met dat ontkenningsbijltje had gehakt, drong een beetje aan, beetje schuren en ja hoor, de twijfel kwam met een enkele traan omhoog.
    Hè wat gebeurde er met me?

    Levensverhaal

    Dat was het begin van mijn traject van familieopstellingen, herkennen, erkennen, aangaan en onderzoeken, om het tenslotte plaats te geven in mijn levensverhaal. Dat levensverhaal waar ik toen aan begon te schrijven, bleef schrijven, oeverloos, cascadeus. Er kwam geen einde aan.Vertellen aan mijn vader wat mij was overkomen, sinds die fatale dag dat ze hem opgaven en hij zelf ook opgaf. Hoe verder ik in mijn proces kwam, dat schrijven dat bleef..

    Inmiddels was ik door Titia opgeleid om lotgenotengroepen Verlaat Verdriet voor Humanitas te begeleiden samen met Grietje Krijgsheld  en Willemien Sanders.

    Door het graven in mijn verleden, waar bronnen waren opgedroogd en men zich mijn vader niet meer herinnerde, veranderde ook mijn verhaal.Toen wist ik het. Het moest een boek worden. Van het oorspronkelijke ik en vader en jij, werd het zij en hij. Korter ook. De nadruk verplaatste zich. De onrust verdween. Het werd een verhaal vanaf een afstand. Na nog 3 versies wist ik het. Het moest een monoloog worden met uitgesproken rollen voor mijn moeder, voor mijn surrogaatouders, voor mijn omgeving, met muziek en foto’s. Groot geprojecteerd en ik in de hoofdrol, met attributen om het verhaal kracht bij te zetten. Om te laten zien wat verwerken met iemand doet.

    Ik ben vrij!

    Het was een struisvogelei om te leggen met Grietje en Willemien als ‘de leestantes’. Hun suggesties of veranderingen zorgvuldig geformuleerd. Marjolijn van den Berg, theaterschrijfster, redigeerde mijn monoloog om mijn woorden kracht bij te zetten en het stuk voor publiek en professionals voor Verlaat Verdriet aantrekkelijk te maken. De titel Closure (wat letterlijk betekent: een gevoel van resolutie of conclusie aan het eind van een artistiek werk) heb ik misschien wel onbewust gekozen. Dat het inderdaad de absolute afsluiting zou worden kon ik niet bevroeden, toen niet. Ik ontdekte, dat – nu het zo ver is om er mee naar buiten te willen gaan – het eigenlijk heel ver van me af staat! Het is verwerkt. Het heeft de plaats gekregen die het verdient, de inspanningen waardig. Het is een document geworden.
    Ik voel het nu zo, alsof de wond niet meer kan worden opengemaakt. Er heeft een heling plaats gevonden, door te schrijven. De woorden vol van emotie, gevoel, het diepe voelen: het is er niet meer. Ingeruild voor plannen, ideeën. Bruisend van zin om van alles te ondernemen. Levendig, optimistisch, dat zware, dat gedragene, heb ik achter me gelaten.
    Ik ben VRIJ!!!.