• | | | | | | | | | | |

    As in tas

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    ‘Maar onze moeder ging dood en mijn vader stond er alleen voor.’

    Vorige week las ik het nieuwe boek van Jelle Brand Corstius: As is tas.
    Prachtig boek, waarin hij vooral de ingewikkelde relatie beschrijft die hij met zijn vader (en enfant terrible) Hugo Brandt Corstius had.
    Op drie-jarige leeftijd verloor Jelle BC (geboren 1978) zijn moeder Henriëtte. 

    Mijn vader stond er alleen voor

    ‘Als je kijkt naar de jeugd van mij en mijn zussen is het eigenlijk een wonder dat we alle drie goed terecht zijn gekomen. Natuurlijk was het niet de keuze van mijn vader om ons op te voeden. Het was onze moeder die kinderen wilde, niet hijzelf, zoals hij ons vaak genoeg vertelde (ook niet echt pedagogisch verantwoord, welbeschouwd).
    Maar onze moeder ging dood, en mijn vader stond er alleen voor.’ 

    Mijn vader zat boven in zijn kamer

    Door het hele boek lees je – en voel je – de eenzame jeugd van dit kind, dat zonder zijn moeder groot heeft moeten worden.
    ‘Over het algemeen was mijn vader behoorlijk afwezig. Op een dag besloot ik met mijn twee zussen weg te lopen. Vanuit ons huis in de Corellistraat liepen we naar de RAI, voor een tienjarige een enorme onderneming naar de rand van het bekende. Bij de RAI concludeerden we dat het toch beter was om terug te gaan, aangezien we niet wisten hoe we verder moesten. Bovendien hadden we ons doel toch al bereikt, door onze vader ongerust te maken. Na twee uur kwamen we weer thuis. Mijn vader zat boven in zijn kamer, en had niets gemerkt.’

    De realiteit van jong ouderverlies

    Aan goedbedoelende adviseurs geen gebrek als het gaat om kinderen en rouw. Maar hoeveel van deze goedbedoelenden hebben contact met de realiteit van jong ouderverlies?
    Hoeveel van hen realiseren zich, dat al die ouders die hun partner verliezen en voor de taak komen te staan hun nog (heel) jonge kinderen alleen op te voeden, niet plotseling veranderen van ouders met hun eigen beschadigingen, hun eigen tekortkomingen, hun eigen blauwe plekken, hun eigen eigenaardigheden, hun eigen rugzak(je) in begenadigde opvoeders?
    Hoeveel van deze goedbedoelenden realiseren zich de realiteit van het dagelijks leven van kinderen die een ouder zijn verloren door de dood?
    ‘Mijn vader zat boven in zijn kamer, en had niets gemerkt.’
    ‘Maar onze moeder ging dood, en mijn vader stond er alleen voor.’

  • | | | | | | | | | | | |

    Verdriet is het ding met veren

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

    ‘We missen onze moeder, we houden van onze vader, we zwaaien naar kraaien.
    Zo vreemd is dat niet.’

     

    Gisteren ontving ik een bericht van een Verlaat Verdriet-er met een boekenhart.
    Ze tipte me voor het debuut van Max Porter: Verdriet is het ding met veren.
    Ik geef de tip graag aan je door – en zocht alvast wat extra informatie over dit boek voor je op het web. 

    Verlies

    Een vader (bewonderaar en kenner van het werk van de dichter Ted Hughes) en zijn twee jonge zoontjes worden geconfronteerd met de plotselinge dood van hun echtgenote en moeder.
    Dan dringt op een avond Kraai, het schelmse fabeldier uit Ted Hughes’ beroemde gedichtencyclus Crow, hun Londense bovenhuis binnen.
    Kraai – tegenspeler, helper, bedrieger, genezer, kinderoppas – kondigt aan bij hen te zullen blijven tot ze hem niet meer nodig hebben. Naarmate de weken tot maanden en jaren worden, wijkt de pijn van het verlies geleidelijk voor mooie herinneringen..
    Onverwacht humoristisch en waarlijk emotioneel: Verdriet is het ding met veren is een debuut om nooit meer te vergeten.

    Ted Hughes

    Ted Hughes was de (ex-)man van Sylvia Plath, dichteres die op haar achtste haar vader verloor. Op haar een-en-dertigste maakte Sylvia Plath een einde aan haar leven.

  • | | | | | | | | | | |

    Eva Vriend: De helpende hand

    DoorTitia Liese

    Nieuw boek van historica Eva Vriend : De helpende hand.
    De verborgen geschiedenis van de gezinshulp in Nederland  

    Eva

    Het jeugdtrauma van Eva Vriend (42) laat zich samenvatten in het beeld van een pot koude, donkere thee. Die thee zette haar vader als hij rond een uur of vier even pauze nam van zijn werk op de boerderij. Was Eva nog op school, dan dronk hij vast een kopje en liet daarna de pot op tafel staan. Tegen de tijd dat Eva thuiskwam, was haar vader aan het melken en was de thee koud en zwart. Ze was veertien jaar. Haar moeder was toen vier jaar dood.
    Als ze in de winter thuiskwam en het buiten al donker werd, moest ze zelf thuis de lichten aan doen. Ze zag er de hele fietstocht van school naar huis – zo’n zestien kilometer door de winderige polder – tegenop. Broer Gert en zus Ida waren het huis al uit.

    Eva’s moeder

    Eva’s moeder Ria had in 1978 kanker gekregen. Of ‘k’ zoals ze het zelf noemde – want over de ernst van de ziekte spraken ze thuis niet. Soms, als kinderen op school een opmerking maakten over het hoofddoekje dat Ria droeg om haar kale hoofd te verbergen, merkte Eva dat er iets met haar moeder aan de hand was.

    Artikel NRC

    Lees meer over Eva in het artikel in de NRC van 18 januari 2016 

    De helpende hand

    Wij klampten ons vast aan Tineke
    ISBN 9789460031007

    De verborgen geschiedenis van de gezinszorg in Nederland

    Geboren in de Tweede Wereldoorlog als oudste dochter in een katholiek tuindersgezin, wordt Ria, zoals zoveel meisjes in die tijd, al jong ingezet als steun en toeverlaat in het altijd drukke huishouden. Als om zes uur ’s ochtends de wekker gaat, staat zij op om de kachel op te stoken, boterhammen te smeren en de bedden op te maken. Ze schilt aardappels, lapt de ramen en poetst het koper. Naar school gaan zit er voor haar niet in.

    Maar dan worden in de jaren van wederopbouw duizenden jonge vrouwen en meisjes gerekruteerd als gezinsverzorgsters, om gezinnen in nood te ondersteunen en zo de ontwrichte samenleving te behoeden voor verder moreel verval. Ook Ria besluit in op leiding te gaan en waagt de stap naar Amsterdam.

     

    Eva: ‘Ik word altijd heel boos als mensen zeggen dat kinderen zo veerkrachtig zijn’

  • | | | | | | | | | |

    Terugkomweekend voor Verlaat Verdriet-ers

    DoorTitia Liese

    Verlaat Verdriet Terugkomweekend

    Op 19, 20 en 21 februari 2016 organiseren Albertine Richaerts (yoga-/meditatiedocent) en Titia Liese een Terugkomweekend voor Verlaat Verdriet-ers in het klooster van Wahlwiller (Zuid Limburg).

    Stilte en stress-reductie

    Focus tijdens dit Terugkomweekend:
    Stilte en stress-reductie voor Verlaat Verdrieter-ers.

    Voor wie

    Dit weekend is bestemd voor Verlaat Verdriet-ers die een basisworkshop Verlaat Verdriet, Dubbel Ouderverlies en/of de jaartraining De kunst van het verbinden hebben gevolgd.

    Nadere informatie

    Nadere informatie over dit stilte- en stressreductie-weekend versturen we in de week voor Kerst 2015.

    Voorinschrijving

    Ben je geïnteresseerd om deel te nemen aan dit weekend, en wil je je alvast opgeven?
    Dat kan.
    Stuur een mail naar terugkomweekend@verlaatverdriet.nu  

    Op de hoogte

    Wil je op de hoogte worden gehouden van dit terugkomweekend?
    Stuur een mail naar opdehoogte@verlaatverdriet.nu