• | | | | | |

    Op zoek naar (half)wezen t/m 21 jaar

    DoorTitia Liese

    Miriam Guttmann verzocht mij onderstaand bericht te plaatsen. Aan haar verzoek voldoe ik graag.

    Miriam, ik wens je veel succes toe met dit bijzondere project. Ik ben zeer benieuwd, zeker ook naar het eindresultaat.
    Titia Liese

    Hi allemaal,
    Ik ben Miriam Guttmann, 19 jaar en fotografe.
    In de zesde klas van de middelbare school ben ik begonnen met de fotoserie ‘Wezenlijk’: een fotoserie over jongeren die hun ouder(s) op jonge leeftijd verloren zijn.
    Deze serie is in augustus 2013 gepubliceerd in krant Trouw.

    Fotoserie ‘Wezenlijk’

    Heel graag wil ik deze serie nu uitbreiden tot een fotoboek van 100 portretten. Daarom ben ik dringend op zoek naar jongeren (t/m 21 jaar) die hun ouder(s) verloren zijn.

     

  • | | | | | | | |

    Langs moeders graf

    DoorTitia Liese

    Langs moeders graf

    Langs moeders graf, schilderij vervaardigd door Josef Israëls

    Josef Israëls
    1824-1911
    Kunstschilder, lithograaf

     

    Langs moeders graf, gedicht geschreven door Nicolaas Beets

    Nicolaas Beets
    1814-1903
    Auteur, dichter, predikant, hoogleraar

    ‘t Was de eerste thuiskomst na haar sterven;
    We haalden hem van boord.
    Hij pakte ons honderd werven,
    Maar sprak geen enkel woord.
    Een tijd lang stond hij in gedachten
    En zag ons zwijgend aan;
    Op eenmaal kreeg hij moed en krachten,
    En zeide: ”Laat ons gaan”

    Het kleine Stijntje werd gedragen,
    Ik bij de hand gevat,
    Op eens de Kerkstraat ingeslagen,
    In plaats van ‘t Achterpad.
    Verwondring heb ik niet doen blijken;
    Benepen zweeg ik stil;
    En ik had het hart niet op te kijken,
    Al had ik ook den wil.

    Maar toen wij langs het kerkhof togen,
    Zijn hand de mijne neep,
    Zag ik hem met vochtige ogen,
    Ten blijk dat ik ‘t begreep.
    “Had ik dien blik maar niet geslagen!”
    Herhaal ik duizend keer:
    ‘t Gelaat dat toen mijn ogen zagen,
    Vergeet ik nimmermeer.

     

    Langs moeders graf, monument van Abraham Hesselink

    Abraham Hesselink
    1862-1930
    Beeldhouwer

    Langs moeders graf

  • Wereldlichtjesdag 8 december 2013

    DoorTitia Liese

    Dagmara Schellekens, Ritueelbegeleider en Verlaat Verdriet-er verzocht me informatie door te geven over Wereldlichtjesdag, 8 december 2013 in Nijmegen.
    Aan haar verzoek voldoe ik graag.

    Van de website van Dagmara www.marelijn.nl

    Op Wereldlichtjesdag worden om 19.00 uur plaatselijke tijd wereldwijd kaarsen aangestoken voor overleden kinderen. Zo gaat er in 24 uur tijd een golf van licht over de wereld. Een golf die zegt dat we niet zullen vergeten. Dat de pijn er mag zijn, steeds weer. En dat de liefde zo groot is, altijd.

    De tweede zondag van december stonden we in de St Stevenskerk in Nijmegen stil bij Wereldlichtjesdag. Bijna negentig kaarsen brandden er, voor evenzoveel overleden kinderen, die op allerlei manieren gemist worden… Ruim tweehonderd mensen kwamen samen om in de Stevenskerk ruimte te ervaren, om te laten zijn wat er is, in dat gemis.

    Het samen stil staan maakt het missen niet minder. En met het beleven van de liefde in het verdriet verdwijnt de pijn niet. En toch vonden mensen het goed om er te zijn. Het noemen van de namen bracht deze kinderen bijvoorbeeld zo hoorbaar dichtbij. Het licht dat we maakten raakte het hart van houden van. De klanken van het koor droegen vreugde en verdriet. De woorden raakten voorzichtig wat tegelijkertijd zo onzegbaar is.

    We kregen mooie, fijne, persoonlijke reacties van mensen die aanwezig waren. Ruimte geven aan missen blijft belangrijk, bleek daar steeds uit. Floortje Agema en ik hebben dan ook geen moment getwijfeld of we ook dit jaar onze energie hieraan zouden geven. Gelukkig staan ook het Radboudumc en de Stevenskerk weer naast ons om deze bijeenkomst mogelijk te maken. Ook andere organisaties dragen met een warm hart op diverse manieren een steentje bij zodat we een bijzondere avond mogen verzorgen.

    Lees meer op de website van Dagmara

    http://www.praktijkmarelijn.nl/Wereldlichtjesdag.php

  • | | | | |

    Het verdriet is voor alle wezen hetzelfde

    DoorTitia Liese

    Bij terugkomst van vakantie vond ik een bericht uit Trouw (d.d. 9 augustus 2013) dat Wilma me had toegestuurd. Ik geef het graag aan je door.

    Per jaar verliezen meer dan zesduizend kinderen één of beide ouders. De jonge fotografe Miriam Guttmann (18) merkte in haar laatste gymnasiumjaar wat zo’n verlies betekent voor een wees of halfwees. Ze besloot een fotoserie te maken van het grote aantal leeftijdsgenoten bij haar op school die een of twee ouders verloren hadden. 

    Het viel Guttmann op hoe makkelijk de wezen over hun gezinssituatie praatten. “Maar dat is denk ik een beetje een masker. Door steeds hetzelfde verhaal te vertellen, wordt het makkelijker om erover te praten.” De beladen foto’s hebben voor de fotografe één overeenkomst: “Het maakt niet uit of hun moeder of vader een maand geleden of in 1994 is overleden, het verdriet is voor iedereen hetzelfde. Dat zie je aan hun ogen. Ze kijken op eenzelfde manier.”

    Uitnodiging

    De fotoserie is voor Guttmann nog niet af, ze zou graag in contact komen met meer mensen die een ouder verloren. Maar om hun verhaal te vertellen heeft ze aan foto’s alleen niet genoeg. “Ik heb laatst al een meisje geïnterviewd naast de fotoshoot. Ook de jongeren van deze serie wil ik graag filmen.” Van de interviews wil ze een documentaire maken.

    https://www.trouw.nl/tr/nl/4484/Foto/photoalbum/detail/3489854/458614/1/Het-verdriet-is-voor-alle-wezen-hetzelfde.dhtml