Gisteren ontving ik een bericht van M.
M., dertiger, vijftien toen ze haar vader verloor. M.’s vader is langdurig zowel psychisch als fysiek ziek geweest.
M. en ik spreken elkaar regelmatig.
Vlak voor afgelopen zomer beëindigde M. haar relatie van enige jaren met B. Een ingewikkelde relatie, met een ingewikkeld eind.
Sinds afgelopen herfst heeft M. een nieuwe vriend, R. Naar aanleiding van ziekte van R., en zijn weigering met haar een afspraak te maken, ‘schoot’ M. in oude angsten. Naar aanleiding van die angsten besloot ze een afspraak te maken met haar huisarts. Via haar huisarts hoopte ze enige tijd psychische begeleiding te kunnen krijgen.
Gesprek met de huisarts
Ha Titia,
Zoals je weet had ik afgelopen week een afspraak bij mijn huisarts, dr. O.
Ik heb haar verteld over mijn ervaring, laatst met R.; hoe ik in paniek raakte toen hij simpelweg ziek was en niet wilde afspreken. Hoe ik mijn lichaam voelde dichtslaan, blokkeren waarna negatieve gedachten het van me overnamen, ik mij machteloos voelde en daarna de controle verloor enz…
Ik heb dr. O. verteld dat ik in het contact met jou veel heb geleerd op het gebied van jong ouderverlies en zeker weet dat mijn huidige problemen met durven verbinden, vertrouwen en loslaten, hun oorzaak vinden bij de vroege dood van mijn vader. Dat ik dus de theorie wel ken, maar graag iets wil met de reactie die ik in mijn lichaam voelde toen ik zo bang was om weer te worden verlaten.
Ik kreeg de indruk dat mijn huisarts goed luisterde. Ze vroeg of ik dit vaker had ervaren, vroeg door over wat ik precies voelde. Toch merkte ik dat ze me niet begreep. Haar reactie was dat ze mijn ervaring niet wilde bagatelliseren, het was vast een heel nare ervaring geweest. Maar ze kreeg niet de indruk dat er iemand tegenover haar zat ‘waar iets mee was, en waar wat mee moest’. Ik had mijn vaders dood juist heel goed had verwerkt, op een heel volwassen manier.
In haar ogen had het juist met B. te maken; het was allemaal niet niks wat er was gebeurd. Ik was het afgelopen jaar zo sterk geweest, terwijl mijn vertrouwen weg was. Nu bij R. kon ik wel mijzelf zijn. Kwetsbaar door te huilen en bang te mogen zijn. Mijn ervaring deed haar meer denken aan een vorm van ontlading. Ze zei dat het juist goed was dat dit was gebeurd, dat ik me zo durfde te laten gaan. R. had er goed op gereageerd en nu komt het vertrouwen beetje bij beetje terug.
Daarna merkte ik dat ze het gesprek wilde afronden. Ik noemde nog dat ik vrees dat het iets structureels is, de angst om iemand te verliezen. Dat mijn reactie daarop om ‘mijn jas aan te houden’ als een rode draad door mijn leven loopt. Dit linkte ze ook niet aan het verlies mijn vader. Maar als het nou vaker gebeurt of ik nog vragen had mocht ik gerust terugkomen.
Ik vind het jammer dat ze niet open staat voor Verlaat Verdriet. Tijdens het gesprek dacht ik aan andere patiënten, die ze vermoedelijk ook niet juist helpt of doorverwijst.
Ik red me wel. Zoals jij zei, is het goed om er mee bezig te zijn, juist na zo’n sterk gevoel van machteloosheid. Ik merk dat dat zo is.
Het is een heel verslag geworden. Maar ik wilde het je volledig vertellen, in plaats van het verhaal van mijn huisarts samen te vatten met een ‘ Nou, daar heb ik dus ook geen bal aan.’ Maar daar komt het wel een beetje op neer 😉
Liefs, M.
Actie
Naar aanleiding van de mail van M. heb ik een eerste contact gelegd met de praktijkondersteuners GGZ, van de huisartsenpraktijk waarvan de huisarts van M. deel uitmaakt.
Wordt binnenkort vervolgd.
