‘Ze wilde m’n vader.
Mij moest ze op de koop toenemen.’

Een jaar of tien geleden werd ik gebeld door een vrouw.
Ze viel aan de telefoon meteen met de deur in huis: ‘Ze wilde m’n vader. Mij moest ze op de koop toenemen. Ik was 2,5 jaar toen ik mijn moeder verloor. Ik voel het verraad van mijn vader nog dagelijks.’ Ze vroeg of ze mee kon doen aan de workshop die een week later plaats zou vinden. Indertijd werkten we nog met groepen van 10-12 deelnemers.

‘Er is plaats voor je. Je bent van harte welkom!’
We wisselden de praktische zaken uit. Toen we daarmee klaar waren en haar deelname zeker was gesteld zei ze: ‘Ik moet je wat vertellen. Vorige week heb ik een zelfmoordpoging gedaan. Het was de bedoeling dat die zou slagen, maar ik werd te vroeg gevonden. Als je me niet in de workshop wilt hebben nu je dit weet moet je het zeggen. Dan kom ik niet.’
Heel snel moest ik nadenken.
Kunnen wij dat aan?
Kan de groep dat aan?
Kan ze haar plek vinden en deel zijn van de groep?
Toch wist ik meteen: Kom! Je bent welkom! Dank dat je het tevoren hebt gemeld!

Verraad

In je derde levensjaar je moeder verliezen.
Je vader die binnen de kortste keren een andere vrouw heeft.
Een vrouw die zelf geen kinderen wil.
Die jou op de koop toe neemt.
Een vrouw die jou niet wil, maar voor de buitenwereld je nieuwe moeder is.
Het verraad van je vader die gemakshalve altijd voor z’n nieuwe vrouw kiest en nooit voor jou.
Je vader die nooit voor jou opkomt.

Het overkwam deze vrouw allemaal.
En geloof me – ze is zeker niet de enige!

Nieuwe familie

Twaalf Verlaat Verdriet-ers namen deel aan deze workshop.
Samen met Marijke Serné begeleidde ik de groep. Een prachtige groep, op een hele bijzondere plek.
In de dagen van de workshop ontstond een saamhorigheid in liefde en harmonie die me altijd bij is gebleven.
‘Jullie zijn mijn nieuwe familie’, zei de vrouw toen we de workshop afsloten. ‘Eindelijk heb ik het gevoel dat ik thuis ben gekomen’.