• | | | | | | | | | | | |

    Stapelingen I

    Stapelingen van beschadigingen

    Hechten

    Over het algemeen kun je (inmiddels, gezien de ontwikkelingen in de laatste decennia met betrekking tot echtscheidingen mogelijk kon) zeggen dat Verlaat Verdriet-ers uit hele gewone gezinnen komen.
    Gezinnen met een moeder, met een vader, met kind(eren).
    Over het algemeen kun je zeggen dat Verlaat Verdriet-ers in de gelegenheid zijn geweest zich veilig te hechten.
    Tot de ouder overleed. 

    Maar niet altijd.
    Niet in alle gevallen.

    Beschadigingen

    In een aantal gevallen was het leven voor Verlaat Verdriet-ers al voor de ouder overleed niet veilig genoeg.
    Of ronduit onveilig.
    Bijvoorbeeld omdat de ouder al lange tijd leed aan een lichamelijke of geestelijke ziekte.
    Denk bijvoorbeeld aan de kinderen van wie een ouder door zelfdoding overlijdt. Zelden komt een zelfdoding ‘zomaar uit de lucht vallen’. Integendeel. Meestal is er al veel langere tijd sprake van pogingen, die hun invloed hadden op het dagelijkse leven van het kind. En op het kind zelf dus ook.

    Of er was sprake van een levensbedreigende ziekte. Een ziekte dus waardoor de ouder steeds verder aftakelde – en in een aantal gevallen zelf zorgafhankelijk werd. In plaats van de veiligheid te kunnen bieden van de zorgende ouder.

    Of je ouder overleed voor of kort na je geboorte.

    Of denk aan een ouder met verslavingsproblematiek. Zoals een alcoholverslaafde ouder, van wie je als kind eigenlijk al te vaak moest hopen dat die ouder niet thuis zou komen. In plaats van erop te kunnen vertrouwen dat de ouder zorg zou dragen voor jou.

    Of denk aan de Verlaat Verdriet-ers die al voordat hun ouder overleed binnen het gezin seksueel werden misbruik.
    Bijvoorbeeld door de vader.
    Of door de moeder.

    Basis

    Veel Verlaat Verdriet-ers hebben het gevoel geen basis te hebben.
    Dat maakt ze angstig.
    Angstig om in een gat te vallen.
    Angstig voor het cascade-effect.

    Ook Verlaat Verdriet-ers die in de gelegenheid zijn geweest zich veilig te hechten kennen die angsten. Toch hebben deze Verlaat Verdriet-ers die basis wel. Het is belangrijk voor deze Verlaat Verdriet-ers zich te reasliseren dat ze die oorspronkelijke basis wel hebben.

    Geen basis

    Verlaat Verdriet-ers, die niet in de gelegenheid zijn geweest zich veilig te hechten – voor wie dus vertrouwen nooit vanzelfsprekend aanwezig is geweest, ook al voordat ze hun ouder verloren – zijn in grote mate extra kwetsbaar.
    Voor deze Verlaat Verdriet-ers is het belangrijk zich van deze extra kwetsbaarheid bewust te zijn. Zeker ook in een therapie-traject.
    Voor hun is het extra belangrijk een therapeut te hebben die zich zowel bewust is van de impact van jong ouderverlies op vertrouwen, als van het ontbreken van de veilige basis voordat de ouder overleed.
    Verlaat Verdriert-ers die niet veilig gehecht zijn geweest hebben een scala aan extra problemen!

    Hulp

    Als je, naast het vroege verlies van je ouder, als kind ook in de situatie bent geweest dat je je niet veilig hebt kunnen hechten, kan het raadzaam zijn contact op te nemen met een hulpverlener/therapeut.
    Zoek dan een hulpverlener/therapeut die kennis heeft van de omvangrijke gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.
    Maak haar/hem attent op de extra complicaties die zich in je vroegste bestaan hebben voorgedaan.

    Ben je als Verlaat Verdriet-er wél in de gelegenheid geweest je veilig te hechten? Word je daar dan van bewust.
    Tel je zegeningen!
    Ook al voelt het voor jou alsof je geen basis onder je bestaan hebt: je hebt die basis toch echt!
    In jou zit wel een basis-vertrouwen.
    Een basisvertrouwen in het leven.
    Een basisvertrouwen in mensen.
    Ben je een therapie?
    Ook dan is het belangrijk je therapeut erop attent te maken dat je die oospronkelijke basis hebt.

    Heel je leven

    De individuele workshop Heel je leven bij Titia helpt je ingrijpende gebeurtenissen in je leven in kaart te brengen en ze een plek te geven in je levensverhaal.

    Foto

    Foto: Gesteente, Wikipedia

  • | | | | | | | |

    Opnieuw geboren worden

     

     

     

     

     

     

    Afgelopen weekend heb ik, samen met L, een heel bijzonder weekend van de individuele biografische cursus Heel je leven ervaren.
    L, nu 75+, verloor vlak na haar geboorte niet haar ouders door de dood, haar ouders konden/mochten niet voor haar zorgen. Als gevolg daarvan groeide L. tot haar 15e op in diverse kindertehuizen (‘bij de nonnen’, zoals ze dat zelf vooral verwoordt).

    Aanpassen

    Een leven lang heeft L. het gevoel gehad niet gehoord en niet gezien te zijn.
    Niet gehoord en niet gezien in haar eenzaamheid – niemand die ooit vroeg: hoe gaat het met jou.
    Niet gehoord en niet gezien in haar onzekerheid – niemand die zich ooit afvroeg: wat gebeurt er in een kind dat van kindertehuis naar kindertehuis wordt verplaatst.
    Aanpassen, dat was wat ze moest.
    Niet zeuren.
    Niet klagen.
    Niet vragen.
    Niemand die jou ziet.
    Niemand die jou hoort.

    Anders

    L. voelde zich een leven lang anders dan anderen.
    Voelde levenslang: ik hoor er niet bij. Ik doe er niet toe.
    Met mij hoef je geen rekening te houden.
    Ze voelde een leven lang haar innerlijke eenzaamheid.
    Een buitenstaander te zijn.

    Een leven lang strijd

    Een leven lang heeft L. strijd gevoerd.
    Strijd om zichzelf een plaats te geven in het leven.
    Strijd om zichzelf een plaats te geven als vrouw.
    Strijd om zichzelf een plaats te geven in haar huwelijk.
    Strijd om zichzelf een plaats te geven als moeder.
    Strijd om zichzelf een plaats te geven als mens.

    Geesteskracht

    ‘Je kunt altijd weer opnieuw geboren worden’, zegt L. als we samen aan de ontbijttafel zitten.
    ‘Je kunt jezelf altijd weer de ruimte geven om opnieuw geboren te worden.’
    Ik val stil.
    Wat een geesteskracht heeft deze bijzondere, wijze vrouw.
    Wat een verademing in deze tijd van verwerkdwang: verder met je leven. Achter je laten. Alsof verdriet, pijn, angst niet bij het leven horen.
    Ja – je kunt jezelf altijd de ruimte geven om opnieuw geboren te worden. 

    De geboorte van Venus

    Afbeelding: De geboorte van Venus, geschilderd door Sandro Botticelli.

  • | | | | | | | | | | | |

    Elly’s Elfjes

    Elly

    In de afgelopen tijd volgde Elly bij mij zowel de basisworkshop Verlaat Verdriet als de biografische cursus Heel je leven. Elly verloor in haar jeugd haar beide ouders door overlijden. Naar aanleiding van de basisworkshop schreef Elly een serie Elfjes.

    Op mijn verzoek om haar Elfjes te mogen gebruiken in mijn site zei Elly van harte ‘ja’. Ter inspiratie vind je Elly’s Elfjes op diverse toepasselijke plaatsen in mijn site.

    Elly’s Elfjes

    Afsluiten
    In jezelf
    Niemand mag erbij
    Binnen is het veilig
    Muur

    Alleen
    Zonder vader
    En zonder moeder
    De wereld draait door
    Stop

    Angst
    En liefde
    Niet in balans
    Laat liefde weer stromen
    Energie

    Arm
    Heel even
    Om me heen
    Ik mag verdrietig zijn
    Traan

    Delen
    Gehoord worden
    Maar ook gezien
    Een half woord nodig
    Erkenning

    Dood
    Onomkeerbaar verlies
    Nooit meer hetzelfde
    Maar ik moet verder
    Slikken

    Eiland
    Laat me
    Heb niemand nodig
    Doe het wel alleen
    Muur

    Erkennen
    Innerlijk besluit
    Niet meer vluchten
    Ik ga het aan
    Keuze

    Geven
    Verbinding verbroken
    Geen grenzen meer
    Zonder zelfrespect en bestaansrecht
    Eiland

    Gevoelens
    Zo ongewoon
    Heb het vertrouwen
    Laat komen, laat gaan
    Overgave

    Hart
    Wordt gesloten
    Laat niemand toe
    Bouw een muurtje op
    Weg

    Intuïtie
    Je oorsprong
    Heel ver weg
    Ga maar op zoek
    Vertrouwen

    Ik
    Een schil
    Nog een schil
    Laat mij daar maar
    Alleen

    Ik
    Ik ben
    Ik mag er zijn
    Ik ben iemand
    Puur

    Kern
    Blijf jezelf
    Wat bedoelen ze?
    Wie ben ik dan?
    Schaduw

    Kind
    Mag  ontvangen
    Liefde, aandacht, zorg
    Een plekje voor altijd
    Onvoorwaardelijk

    Masker
    Altijd sterk
    Van binnen eenzaam
    Laat maar niet zien
    Eiland

    Muur
    Uitweg zoeken
    Pas op, gevaar!
    Ga maar weer terug
    Stekels

    Opgesloten
    Helemaal alleen
    Nog zo onbevangen
    Daarna niet meer vrij
    Bevroren

    Parel
    Half open
    Mag er zijn
    Een leven te winnen
    Openen

    Slikken
    En doorgaan
    Hou maar binnen
    Ik moet sterk zijn
    Overleven

    Stop!
    He, hallo!
    Wacht eens even!
    Ik ben nu alleen!
    Doorgaan

    Verbinden
    Hechten, losmaken
    Loslaten en dan….
    Dan weer opnieuw verbinden
    Veiligheid

    Verdriet
    Verlaat verdriet
    Dat kan niet
    Het was toch over?
    Kwetsbaar

    Verdriet
    Verlaat Verdriet
    Zo’n intens verdriet
    Mag er nu zijn
    Troost

    Lees meer

    over Elfjes (Wikipedia)

  • | | | | | | |

    Albert Camus: De eerste man 3

    De eerste man werd als onbewerkt – autobiografisch – manuscript na zijn dood in de tas van Albert Camus gevonden. In het boek De eerste man dat in Nederland in 2004 opnieuw werd uitgegeven gaat de hoofdpersoon Jacques, die in zijn eerste levensjaar zijn vader verloor, als volwassen man op zoek naar wie zijn vader is geweest.
    Regelmatig refereert de auteur aan de gevolgen die de vroege dood van de vader voor de hoofdpersoon heeft gehad.

    Albert Camus
    De eerste man
    De Bezige Bij
    2004
    ISBN 90-234-1481-0

     

    Een aantal voor Verlaat Verdriet kenmerkende en herkenbare citaten uit De eerste man geef ik je graag door:

    Citaten

    Bladzijde 187

    ……. Zoals hij door de nacht van de jaren voortstapte over het land van de vergetelheid, waar ieder de eerste man was, waar hij zichzelf had moeten grootbrengen, alleen, zonder vader, zonder ooit die momenten mee te maken waarop een vader zijn zoon bij zich roept, na jaren gewacht te hebben totdat hij de leeftijd heeft om te luisteren, en hem vertelt over het geheim van de familie, of over een oude wonde, of over zijn leven, die momenten waarop zelfs de belachelijke, onuitstaanbare Polonius plotseling groots wordt als hij het woord richt tot Laërtes, en hij was zestien en daarna twintig geworden zonder dat iemand met hem gesproken had, en hij was doordrongen geweest alleen te leren, alleen te groeien, in kracht, in macht, alleen zijn moraal en zijn waarheid te vinden, eindelijk geboren te worden als mens, om daarna een nog zwaardere geboorte te ondergaan, het geboren worden voor de anderen, voor de vrouwen…………………

    Bladzijde 217

    …….Eerst gaf hij haar [zijn grootmoeder] een zoen, daarna zijn oom en ten slotte zijn moeder, die hem een tedere, verstrooide kus gaf en dan haar onbeweeglijke houding weer innam, in het halfduister, met haar blik vaag op de straat gericht en op de stroom leven die onvermoeibaar voortkabbelde onder de oever waarop zij onvermoeibaar zat te kijken, terwijl haar zoon haar met een brok in zijn keel onvermoeibaar in het donker gadesloeg, en bevangen door een duistere angst voor een ongeluk dat hij niet kon bevatten naar haar magere, gebogen rug keek.

    Bladzijde 287

    Als hij 40 is erkent hij dat hij behoefte heeft aan iemand die hem de weg wijst en hem prijst en de les leest: een vader. De autoriteit en niet de macht.

    Lees ook: