• | | | | | | | | | | | |

    Het einde van de eenzaamheid

     

     

     

     

    Benedict Wells
    Het einde van de eenzaamheid
    ISBN 9 789029 091787

    Afgelopen week las ik het boek van Benecict Wells: Het einde van de eenzaamheid. Jules, de hoofdpersoon en verteller in het boek, meandert door zijn leven van verleden naar heden, naar toekomst, terug naar het verleden, weer naar het heden.

    ‘Weet je wat ik weleens denk?’ Ik veegde over mijn bovenlip en keek haar strijdlustig aan. ‘Dat alles hier in me gezaaid wordt, als op een akker. Het internaat, school, wat er met mijn ouders is gebeurd. Dat wordt allemaal in me gezaaid en ik kan nog niet zien wat dat met me doet. Pas als ik volwassen ben komt de oogst op en dan is het te laat.’
    Bladzijde 60

    Wees

    Als kind van 11 verloor Jules zijn beide ouders als gevolg van een fataal auto-ongeval. Samen met zijn oudere broer Marty en zijn oudere zus Liz komt Jules terecht in een weeshuis. Gedurende zijn verdere leven is hij voortdurend op zoek naar de gevolgen die het vroege verlies van zijn beide ouders niet alleen voor hem, maar ook voor zijn broer en ook voor zijn zus en voor hun onderlinge relatie heeft – en heeft gehad.

    Kinderleven

    Aan een heel gewoon kinderleven komt abrupt een einde als de beide ouders van Jules bij een ongeluk omkomen. Hoe kun je als volwassene nog weten welke invloed je vroege jeugd heeft gehad op wie je bent geworden?

    Verlangen naar geborgenheid

    Je zien te handhaven in een weeshuis waar je niet wilt zijn omdat je eindeloos verlangt naar de geborgenheid van je gewone kinderleven.

    Relatie met je broer en zus

    Ervaren hoe de relatie met je oudere broer en zus, die je eigenlijk zo hard nodig hebt, steeds verder uit elkaar valt.

    Je staande houden

    Je staande zien te houden in je leven als volwassene terwijl je te weinig ‘bagage’ hebt meegekregen.

    Relaties

    Geen relaties aan durven gaan in je volwassen leven.
    Niet weten wie je bent.
    Je stuurloos voelen.

    Verlaat Verdriet-perspectief

    Hoewel ik persoonlijk het enorme enthousiasme en de lovende kritieken over dit boek niet helemaal deel – het boek heeft mij geen moment ontroerd, daarvoor is het mij te ‘stug’ – is het hele bijzondere aan dit boek dat het helemaal geschreven is vanuit het perspectief van de gevolgen die het vroege verlies van zijn ouders voor Jules heeft gehad. Uit mijn lange ervaring met Verlaat Verdriet-ers kan ik wel volmondig zeggen: dit boek klopt.

    Leren

    Het boek behandelt tal van thema’s die allemaal herkenbaar zijn voor Verlaat Verdriet-ers.
    Er valt een hoop te leren uit dit boek als het over Verlaat Verdriet-thema’s gaat!

    Centrale vraag

    Centraal in Het einde van de eenzaamheid staat de vraag die Verlaat Verdriet-ers zich vaak stellen: wie zou ik zijn geweest als ik niet zo jong mijn ouder(s) was verloren? Wat is echt aan mij?

    Citaat

    Nog een citaat uit dit boek dat mij bijzonder heeft getroffen ………. Ik moet denken aan een citaat van Wordsworth *: ‘The child is the father of the man’.
    Bladzijde 298 

    Lees meer over
    Het einde van de eenzaamheid 

    * William Wordsworth, 1770-1850
    8 jaar toen hij zijn moeder verloor, 13 jaar toen hij zijn vader verloor

  • | | |

    Wie is Titia Liese?

    Wie is Titia Liese?

    Al sinds ik rond mijn 40e noodgedwongen mijn eigen proces aan ben gegaan, ben ik gefascineerd door de levenslange invloed van jong ouderverlies. Niet alleen gefascineerd door de complexe problematiek van deze levenslange invloed, maar ook door de grote krachten die vrijkomen als je de moed opbrengt het proces aan te gaan. Zo gefascineerd en geïnspireerd dat Verlaat Verdriet mijn (levens)werk is geworden.

    Onomkeerbaar verlies

    In mijn Verlaat Verdriet-werk ben ik altijd voor inhoud gegaan. Ik zoek altijd de verdieping.
    Wat is er gebeurd.
    Wat heeft de ruptuur van het onomkeerbare verlies van je ouder met je gedaan.
    Waar ging het mis.
    Welke invloed heeft dat gehad op wie je als volwassene bent geworden.
    Hoe heb je je staande gehouden.
    Waar zit je kwetsbaarheid.
    Waar zit je kracht.

    Levensthema’s

    De levenslange invloed van het vroege verlies van een ouder raakt alle grote levensthema’s: pijn, verdriet, angst, gemis, eenzaamheid. Liefde, verbondenheid, delen. Verlangen, vertrouwen, doorzetten. Overleven en leven.
    Alle grote thema’s die verbonden zijn aan levenskunst: levenskracht, moed, veranderkracht.

    Plaats, tijd, cultuur

    Welke invloed hebben plaats, tijd en cultuur op het omgaan met verlies en rouw. Welke invloed heeft de nog altijd voortdurende wetenschappelijke en maatschappelijke ontkenning van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn op adequate professionele hulp aan Verlaat Verdriet-ers. Op adequate hulp aan de kinderen van nu die een ouder verliezen door de dood.

    Wat betekent eenzaamheid in onze geïndividualiseerde maatschappij. Hoe extra zwaar wegen de ervaren innerlijke eenzaamheid, de leegte en het gemis voor Verlaat Verdriet-ers zolang de problematiek van Verlaat Verdriet-ers niet samenleving-breed wordt onderkend en erkend.

    Identiteit

    Ontheemd zijn in je eigen leven. Zo hebben veel Verlaat Verdriet-ers zich gevoeld na het verlies van hun ouder. Zo voelen veel Verlaat Verdriet-ers zich nog steeds.
    Wie ben je geworden ondanks de dood van je ouder en alle gevolgen van het overlijden voor je kinderleven.
    Wie ben je geworden dankzij het verlies van je ouder.
    Hoe vul je de leegte.
    Ontdek je wie je bent.
    Ontdek je wat je wilt, als aanpassen een hoofd-levensthema voor je is geworden.
    Hoe ga je om met de paniek in je.
    Wat betekent de overgevoeligheid voor stress voor je dagelijkse leven.

    Een leven te winnen

    In beweging komen.
    Angst en machteloosheid overwinnen.
    Je overleden ouder beter leren kennen.
    Jezelf beter leren kennen.
    Op zoek gaan naar wie je overleden ouder was.
    Je overleden ouder weer een plaats geven in je leven.
    De schaduwkanten van je leven onder ogen zien, zodat je ook de zonkant van je leven gaat veroveren.
    Jezelf een waardevolle plaats in het leven toekennen.
    Je hebt een leven te winnen!

    Veranderkracht

    Dat alles boeit me enorm. Maar bovenal inspireert me het verlate rouwproces als veranderproces. Het proces waarin je letterlijk een nieuw ‘ik’ voortbrengt. De veranderkracht. Dat proces van leren vertrouwen.
    Beangstigend.
    Intens verdrietig.
    Pijnlijk.
    Maar ook hoopgevend en van een bijzondere schoonheid.

    Symposium ZEER

    Daarom ga ik altijd door en door. Zoals in 2017 met symposium ZEER.
    Ik geloof daar in. Ik weet zeker dat we Verlaat Verdriet-ers iets heel moois, iets heel waardevols bieden dat tot stand is gekomen dank zij de hartverwarmende inzet van veel vrijwilligers. Vertrouw er op en kom. Symposium ZEER zal één van die bijzondere dagen in je leven zijn die je nog lang met je mee zult dragen.

  • | | | | | | | | | | | | |

    Waar ging het ooit mis?

    Waar ging het ooit mis?

    En nu, nu ik alles doorgewerkt heb, wat er in mijn leven met mij gebeurd is. Waar ging het ooit mis? Het moment. Toen mijn vader vroeg om zijn tweede vrouw ‘Mammie’ te noemen, zoals ik ook mijn moeder noemde. Toen ging bij mij de knop om. Ik kan soms van binnen nog voelen hoe dat gegaan is.

    Verraad

    Ik heb me er bij neergelegd en ik heb het gedaan, maar ik heb het als zo’n verraad ten opzichte van mijn moeder gevoeld dat ik op dat moment dacht; ik doe in mijn hele leven niks meer, want helemaal niets is meer de moeite waard. En daar heb ik jarenlang tegen moeten vechten. Uiteindelijk heeft het me gebracht waar ik nu ben. Daarom kan ik ook voluit zeggen dat het zo de moeite waard is.

    Zwakkeling en kneus

    Jaren en jaren heb ik mezelf een zwakkeling gevonden, een kneus, iemand die nergens echt voor kon gaan, iemand die bij alles wat ze deed mislukte. Als ik nu terugkijk naar wat er in al die jaren met me is gebeurd, dan heb ik wel degelijk keuzes gemaakt in mijn leven, ook al had ik altijd het gevoel dat ik mij door omstandigheden liet leiden.

    Altijd doorgegaan

    Ik ben altijd door gegaan, tegen alle scepsis, ongeloof en minachting in. Ik heb alles opzij gezet om te komen waar ik nu ben en ik heb, ondanks teleurstellingen en tegenslagen, nooit opgegeven. Het kind, het meisje, de jonge vrouw, de vrouw die altijd aan alles twijfelde, en het meeste nog aan zichzelf, is de vrouw geworden die nu met grote letters boven haar hoofd voelt staan: WEET ALLES VAN VERLAAT VERDRIET WAT NODIG IS OM ANDERE MENSEN IN HUN PROCES VAN DIENST TE KUNNEN ZIJN. Een autodidact zou je kunnen zeggen, maar dan wel een autodidact van een speciale soort, die om te beginnen eerst de puinhopen van haar eigen bestaan heeft moeten verkennen, inventariseren en grondig heeft moeten opruimen, die alles wat stond af heeft moeten breken, alvorens het huis steen voor steen weer op te kunnen bouwen. Een degelijk bouwplan ontbrak, dat moest al werkend uitgevonden worden, maar het huis dat nu staat is stevig en nog mooi ook.

    Mezelf recht gedaan

    Steeds was ik uitgegaan van de gedachte dat ik trots zou zijn op mezelf als ‘het grote werk’ eenmaal achter de rug zou zijn. Maar dat ben ik niet. Ik ben niet trots op mezelf. Ik heb een oude belofte ingelost. Ik heb er geen behoefte meer aan om trots te zijn op mezelf. Ik heb mezelf recht gedaan. Zo voelt het en zo is het goed. Van binnenuit doorgaan, linksom, rechtsom, het moet gebeuren en je moet het doen. Buiten is binnen geworden. Het voelt als een missie, ik heb er geen ander woord voor.

    Een verlies van dezelfde orde

    Volwassenen weten van elkaar verschrikkelijk zeker: het ergste wat je kan overkomen is je kind verliezen. Een kind dat een ouder verliest, lijdt een verlies van dezelfde orde. Het is de hoogste tijd dat volwassenen dat zien en erkennen. Een ingrijpend verlies als jeugdervaring, kinderen en rouw, wordt pas werkelijk serieus genomen als Verlaat Verdriet serieus genomen wordt. Nu en in de toekomst.

    Een leven te winnen

    Het geschenk om te worden wie je bent
    Van binnenuit doorgaan
    Linksom, rechtsom
    Totdat binnenkant buitenkant wordt
    Je hebt een – extra – leven te winnen

    SYMPOSIUM ZEER

    Ben je Verlaat Verdriet-er?
    Herken je je in bovenstaand fragment?
    Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
    Weet dat je welkom bent.
    Meld je aan!

    INTERVIEW

    Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
    In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs.

    Het hele interview

    Lees het hele interview

    VERMENIGVULDIGEN DOOR DELEN

    Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
    Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!

  • | | | | | | | | | | | |

    Tamar van der Steen

    Met gepaste trots

    Met gepaste trots stellen we de komende tijd de workshopleiders van symposium ZEER op 13 mei 2017 – en hun bijzondere workshops – aan je voor.  Met dank aan alle workshopsleiders die hun medewerking aan het symposium als vrijwilliger verlenen.

    Tamar van der Steen

    Ik ben Tamar van der Steen, 45 jaar. Ik verloor mijn vader toen ik 3, 5 jaar was. Hij maakte zelf een einde aan zijn leven.
    Naast mijn werk op de planning van een kinderopvangorganisatie ben ik begeleider in het Toon Hermans Huis Amersfoort. Daar voer ik counselingsgesprekken met jonge mensen die kanker hebben en begeleid ik verschillende (lotgenoten)groepen waaronder jongeren die een zieke ouder hebben of hun ouder(s) hebben verloren.

    Ik ben mijn eigen steunbron

    Workshop

    Ben je altijd maar bezig met wat een ander ‘ervan zal vinden’? Ben je vaak kritisch (of hard) naar jezelf? Is het eigenlijk nooit goed genoeg? Hoor je in je interne dialogen vooral veel commentaar? Dan is jouw interne criticus hard aan het werk… Hij (of zij) levert de hele dag commentaar. Op anderen maar vooral ook op jezelf.
    In deze workshop gaan we op zoek naar de ondersteunende versie van je innerlijke criticus. We gaan op zoek naar je innerlijke steunbron. Je gaat naar huis met ondersteunende woorden en liefdevolle voornemens.

    Zorg dat je erbij bent

    Zorg dat je erbij bent op 13 mei 2017!
    Meld je aan voor het symposium

    LEES MEER

    Lees meer over Tamar en haar workshop Ik ben mijn eigen steunbron .
    Lees meer over de diverse workshops die je kunt volgen bij symposium ZEER.