• | | | | | | | |

    Artikel AD, 22 augustus 2015

    DoorTitia Liese

    Enkele weken geleden werden we (Albertine Richaerts en ik) gebeld door Carla van der Wal, journaliste werkzaam voor het AD: Algemeen Dagblad. Ze was bezig een artikel te schrijven naar aanleiding van het dodelijk ongeval deze zomer in Belgie, waarbij een Nederlands ouderpaar het leven verloor. Hun beide dochters – 12 en 5 jaar – overleefden het ongeval.
    De journaliste vond Albertine en mij op het web via onze basisworkshop Dubbel Ouderverlies. Ze wilde van ons – ervaringsdeskundigen – weten wat de gevolgen van het verlies van hun ouders voor deze, in een klap wees geworden, kinderen later in hun leven zou kunnen gaan betekenen.

    Gisteren kreeg ik bericht van Albertine dat het – uitgebreide – artikel is geplaatst in het Algemeen Dagblad van zaterdag 22 augustus 2015: Een harde klap, twee wezen op de achterbank.

    Een verkorte versie van het artikel lees je op het web: http://www.ad.nl/ad/nl/34072/Groene-Hart/article/detail/4127219/2015/08/22/Een-harde-klap-twee-wezen-op-de-achterbank.dhtml

     

     

  • | | | | | | |

    (On)begrepen klachten

    DoorTitia Liese

    In Volkskrant Magazine van 15/16 augustus 2015 staat een uitgebreid artikel over neuroloog Marten Klaver en zijn werk op het gebied van (On)begrepen klachten.

    Citaten uit het artikel

    Neuroloog Marten Klaver nam het op voor patienten die met moeilijk thuis te brengen klachten naar de psycholoog werden doorverwezen. Hij lacht vage klachten niet weg en legt uit hoe hij zijn patienten weer zelfvertrouwen geeft.

    …………………………………………….

    ……………………………………………..

    Onbegrepen klachten

    Hij (Marten Klaver) richtte in 1998, als eerste, een spreekuur op voor onbegrepen lichamelijke klachten. Inmiddels zijn er over het hele land tientallen gespecialiseerde SOLK-centra (SOLK = somatisch onverklaarbare lichamelijke klachten) waar specialisten, fysiotherapeuten, ergotherapeuten, psychomotorisch therapeuten, maatschappelijk werkers en psychologen de patient proberen te genezen. Of om te leren leven met (pijn)klachten.

    Marten Klaver

    …………..Het goede nieuws is: deze klachten zijn omkeerbaar.

    Interessant

    Voor veel Verlaat Verdriet-ers is (On)begrepen klachten een interessant artikel om te lezen, is mijn inschatting.  

  • | | | | | | |

    Basisworkshop Dubbel Ouderverlies herfst 2015

    DoorTitia Liese

    De basisworkshop Dubbel Ouderverlies is de workshop speciaal voor mensen die in hun jeugd beide ouders hebben verloren door overlijden: voor volwassen wezen dus. In principe volgt de basisworkshop Dubbel Ouderverlies het zelfde programma als de basisworkshop Verlaat Verdriet.
    Aan de basisworkshop Dubbel Ouderverlies nemen uitsluitend volwassenen deel die in hun jeugd (dus voor hun twintigste) beide ouders hebben verloren door overlijden.

    Inhoud

    De basisworkshop Dubbel Ouderverlies is een samenwerkingsproject van Verlaat Verdriet-specialiste Titia Liese en yogadocente/Verlaat Verdriet-specialiste Albertine Richaerts. Albertine verloor als kind haar beide ouders door overlijden.
    Het volgen van de basisworkshop Dubbel Ouderverlies geeft je de gelegenheid gedurende 2,5 dag intensief aandacht te besteden aan het vroege verlies van je beide ouders, te delen met ervaringsgenoten, te werken met oefeningen uit de trauma-sensitieve yoga en te leren van de theoretische onderbouwing van Verlaat Verdriet en verlate rouw die Titia Liese in de basisworkshop Dubbel Ouderverlies biedt.

    Nieuwe datum

    De nieuwe datum voor de workshop Dubbel Ouderverlies is gepland op donderdagavond 5 – zaterdagmiddag 7 november 2015.

    Bijzonderheid

    Mogelijk was je tussen de 20 en 25 jaar toen je je tweede biologische ouder verloor, maar is deze ouder voorafgaand aan het overlijden langdurig geestelijk of lichamelijk ziek geweest.
    Heb je het gevoel dat de basisworkshop Dubbel Ouderverlies geschikt is voor jou? Aarzel niet, en neem contact op met Titia 0341-260 289 of met Albertine 045-405 4191.

    Deelnemers aan het woord

    “Eindelijk heb ik het gevoel gehad dat ik er helemaal mocht zijn.”

    “‘Zomaar’ kunnen delen met mensen die ‘zomaar’ begrepen wat ik bedoel……”

    “Wat een warmte, wat een begrip, wat een herkenning en wat een erkenning.”

    “Er valt nog een boel te doen, maar ik ben nu op weg.”

    “De begeleiding van Titia en Albertine is zo warm en zo liefdevol – ik voelde me thuis, wat voor mij heel bijzonder is.”

    Meer informatie

    Workshop Dubbel Ouderverlies

  • Het oude loslaten

    DoorTitia Liese

    Het oude loslaten, het nieuwe verwelkomen.
    Het is zo gemakkelijk gezegd.
    Maar doen: da’s toch weer iets anders.

    Het oude loslaten

    In de afgelopen tijd heb ik dat weer eens aan den lijve ondervonden. ‘Als ik met pensioen ben, kopen we een casco. Dan kunnen we dat helemaal maken zoals we dat zelf willen.’
    Sinds twintig jaar hebben we een eigen plekje op Terschelling. Bijna twintig jaar onze Aquamarijn: een stacaravan met al een fors aantal jaren op de teller toen we hem konden kopen.
    Vorig jaar was het zover. We kochten een casco en M. ging aan het werk. Een groot avontuur, waar de overtocht in vliegende storm afgelopen januari nog maar een deel van was.
    Gewerkt heeft M.! Maanden lang. Samen met zijn maat F. Beiden een casco (De Duntep). Beiden vakmannen bij uitstek. De een metaal-man, de ander van het hout. Alleen dat al: twee vakmannen samen aan het werk zien zijn. Wat een feest! Zoveel zorg, zoveel aandacht, zoveel toewijding, zoveel doorzettingsvermogen, zoveel liefde, zoveel krachttermen.
    Twee grote karren vol keuken, kachel, bed, kussen, matras enzovoort enzovoort hebben we verscheept naar Terschelling.
    Intussen is onze Aquamarijn in de herfst op een ander plekje gezet, naast ons nieuwe onderkomen. Zodat we nog een plek hebben om in te leven.
    En daar zit ‘m nou net de kneep. Onder de handen van M. en F. groeiden de Dunteps uit tot prachtige huisjes. Minstens tachtig keer per minuut heb ik het uitgeroepen: ‘Wat doen jullie dat goed!’
    ‘We kunnen er in’, roepen we regelmatig. Om vervolgens te vertrekken naar onze Aquamarijn, om daar te koken, te eten, te zitten, te slapen. ‘Kan er nog geen afscheid van nemen’, waagt de een het tegen de ander te mompelen.
    Tot ik heb besloten: ‘Zo, en nu ga ik daar het bed op maken. Vannacht slaap ik in de Duntep. Ik merk wel hoever jij bent.’

    Het nieuwe verwelkomen

    Daar zitten we. Samen op onze prachtige nieuwe bank. Getimmerd door een vakman. Bekleed door een vakvrouw. Samen kijken we rond in ons nieuwe huis.
    ‘Ik mis m’n bankje’, zegt M. ietwat bedremmeld. ‘Nou ja, het zal wel wennen.’