Verlaat

‘Mevrouw, ik zou zo graag eens met u willen praten.’
In de eerste jaren van mijn Verlaat Verdriet-werk werd ik gebeld door een mevrouw. ‘Ik woon naast u. In het bejaardenhuis’ vertelde ze me erbij.

Uit wat ze vertelde kon ik opmaken: dit is de moeder van Jan.
‘Je zou eens met m’n moeder moeten praten’ zei Jan me eens, toen hij hoorde van mijn werk. ‘Mijn moeder is 94. Ze was 14 toen haar moeder overleed. Ze praat er nooit over, maar ik weet dat dat verlies nog altijd een grote rol speelt in haar leven.’

Verdriet

‘Ik kom naar u toe’ zei ik tegen haar. ‘Meteen. Nu.’
Zo gezegd, zo gedaan.
Mijn kennis van Verlaat Verdriet was op dat moment nog lang niet zo ontwikkeld als dat nu is.
Wat heb ik veel van haar geleerd in die ene ontmoeting met deze dochter zonder moeder.
Gehuild heeft deze vrouw.
Gehuild, alsof haar moeder gisteren was overleden.

‘Wat ben ik blij, dat ik dit eindelijk eens kan vertellen tegen iemand die begrijpt wat ik vertel.’
Die dat verlies betekenis kan geven.
Die erkent wat ik vertel.
‘We moesten door.
En dat heb ik altijd gedaan.’

Ouderenzorg

Gisteren ontving ik een mail die me herinnerde aan de moeder van Jan.
Wat een prachtige site!
Ik kwam hier per toeval terecht maar werd o.a direct geraakt door de gedichtjes van Elly.
Ik werk in de ouderenzorg en zo weet ik inmiddels dat elke leeftijd zijn eigen proces heeft. Veel ouderen, waar ik kom ( thuis of in een instelling) kunnen hun (verdrietige) herinneringen niet loslaten / verwerken. In hun hoofd blijven ze alles keer op keer herbeleven.
Het is zo belangrijk voor hun zielsproces om hun verleden te kunnen verwerken en los te laten.
Helaas is er voor deze ouderen nog niet heel veel aanbod.
Ook vindt deze generatie ouderen het “not done” om hier hulp voor te zoeken.
Of ze weten zelfs niet dat hier wel mogelijkheden voor zijn.

Kun jij mij misschien helpen met tips en adviezen om deze ouderen wat handvatten aan te reiken?

Aandacht

We gaan er werk van maken in 2017!